...επειδή η εκπαίδευση ενος ηθοποιού δεν σταματά ποτέ.

φθινοπωρινό τρίμηνο

Το πρόγραμμα του φθινοπωρινού τριμήνου (28 Σεπτεμβρίου- 20 Δεκεμβρίου) καθώς επίσης και όλες τις σχετικές πληροφορίες μπορείτε να τα δείτε πατώντας  εδώ 

5 απλά βήματα για να σπουδάσετε στο Θέατρο των Αλλαγών

 Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ

Κωνσταντίνος Μάρκελλος

 
 
Αριστούχος Απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης “Ιάκωβος Καμπανέλλης” και τελειόφοιτος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ.
Ως ηθοποιός έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις θεάτρου και μουσικού θεάτρου στα πλαίσια του  Φεστιβάλ Αθηνών, σε παραγωγές του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, του Δη.Πε.Θε. Πάτρας, του Θεάτρου Αμόρε και αλλού, σε έργα των Strindberg, Shakespeare, Μολιέρου, Τennessee Williams, Αισχύλου, Verdi, Mozart-Da Ponte κ.ά και με σκηνοθέτες όπως οι Franco Zeffirelli,   Μιχάλης Κακκογιάννης, Joseph Lee, Doug Aitken, Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, Λουκάς Θάνος, Θεόδωρος Εσπίριτου κ.ά.
  To 2012 ίδρυσε, μαζί με την Ελένη Στεργίου, την ομάδα θεάτρου “This Famous Tiny Circus theater group”, της οποίας είναι ο σκηνοθέτης.
Έως τώρα έχουν παρουσιαστεί σε δική του σκηνοθεσία: Στο Φεστιβάλ «Αισχύλεια 2013» η performance  “Eumenidae – A reading”. Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, τον Απρίλιο του 2015 ο «Ταρτούφος» του Μολιέρου. Στο Από Μηχανής Θέατρο τον Ιανουάριο του 2016 η μαύρη κωμωδία του Σέρτζι Μπελμπέλ «ΟΦΣΑΪΝΤ/ Εκτός Παιδιάς» στην βραβευμένη μετάφραση της Μ. Χατζηεμμανουήλ.
Στο θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας-Β΄ Σκηνή την σαιζόν 2017-2018 σκηνοθέτησε την «Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη (συμπαραγωγή των This Famous Tiny Circus και του Δη.Πε.Θε Ιωαννίνων), παράσταση που παίχτηκε για 2 χρόνια στο θέατρο της Κυψέλης και σε Πανελλήνια Περιοδεία. Την ίδια χρονιά, στα πλαίσια του 6ου Ιβηροαμερικανικού Φεστιβάλ Θεατρικών Αναλογίων που διοργανώνει το Ινστιτούτο Θερβάντες σκηνοθέτησε το έργο του Τζόρντι Γκαλθεράν «Αλυσιδωτές Λέξεις».
Σκηνοθέτησε στο Θέατρο Τέχνης, στα πλαίσια του Analogio Festival 2017 το «Φύκι στο Βυθό» της Πένυς Φυλακτάκη, έργο το οποίο και μεταφέρθηκε αργότερα, ως ολοκληρωμένη παράσταση, στο Θέατρο Skrow.
Στο Θέατρο Σταθμός την σαιζόν 2018-2019 σκηνοθέτησε το έργο της Λένας Κιτσοπούλου «Ο Καραφλομπέκατσος και η Σπυριδούλα», παράσταση που επιχοηγήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και παίχτηκε για 2 χρόνια στην Αθήνα και σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, αποσπώντας  δεκάδες θετικές κριτικές.
Την περασμένη σαιζόν έγραψε την έμμετρη μυθιστορία «Η Απαγωγή της Τασούλας», βασισμένη σε αληθινά γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Κρήτη του ’50, έργο που επιχορηγήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού, έτυχε θερμής αποδοχής και χαρακτηρίστηκε ως ένας «Νέος Ερωτόκριτος».
Το έργο, το οποίο  έκανε πρεμιέρα -και πάλι- στο Θέατρο Σταθμός τον Μάιο του 2019,  συνεχίζει στο ίδιο θέατρο και για 2η σαιζόν, ενώ τυπώθηκε και εκδόθηκε από την «ΚΑΠΑ Εκδοτική».
Έχει μεταφράσει από τα αγγλικά: Άμλετ (Ου. Σαίξπηρ), Το Τέλος του παιχνιδιού (Σ. Μπέκετ), Ιστορία Ζωολογικού Κήπου (Ε. Ώλμπυ), Ο Ρόζενκρατζ και ο Γκίλντενστερν είναι Νεκροί (Τ. Στόπαρντ), Lemons, Lemons, Lemons, Lemons (Σ. Στάινερ).
 
ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ
Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ
Η «Καθολική Δράση του Ηθοποιού» (The Total Act) είναι μια μεθοδολογία εργασίας, η οποία αντιλαμβάνεται την υποκριτική σαν μια σύνθετη ψυχοσωματική λειτουργία, και έχει ως στόχο της να εκπαιδεύσει τον ηθοποιό/performer πώς να παρίσταται «ολοκληρωτικά» πάνω στην σκηνή. Στην βάση της βρίσκονται μια απαιτητική σωματική και φωνητική εκγύμναση, η δραματολογική ανάλυση κειμένου, η ανάλυση χαρακτήρα, αλλά και τεχνικές ασκήσεις στροφής της προσοχής έξω από τον εαυτό. Έτσι, ο ηθοποιός/performer αποκτά τα εργαλεία για την ουσιαστική προσέγγιση, την βαθειά κατανόηση, την αποκωδικοποίηση και στην συνέχεια το πρακτικό σπάσιμο του «ρόλου» σε εφικτές δράσεις/αλληλεπιδράσεις με τους παρτενέρ του στον πραγματικό χρόνο της σκηνικής ζωής, παρά στο αφηρημένο σύμπαν μιας προσωπικής φαντασίωσης για «κάποιον ρόλο».
Η εκπαίδευση στηρίζεται σε τρεις βασικούς άξονες (ΣΩΜΑ-ΦΩΝΗ, ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, ΣΚΗΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ/ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ)
 
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΞΟΝΕΣ
Α. ΣΩΜΑ-ΦΩΝΗ
Ζώντας στην σύγχρονη εποχή, ο ηθοποιός/performer δέχεται καταιγισμό πληροφοριών/σημάτων, αλλά και μεγάλο αριθμό περιορισμών ή/και βίας μέσα και έξω από το κοινωνικό του περιβάλλον. Ως εκ τούτου αναπτύσσει άμυνες, οι οποίες αλλοιώνουν την προσωπικότητά του και μπλοκάρουν δεξιότητες, συναισθήματα, φαντασία κ.ά.
Στο πρώτο αυτό στάδιο της εκπαίδευσης, ο ηθοποιός/performer, μέσω ενός εντατικού και πολυσύνθετου training «ξυπνάει» τα απενεργοποιημένα κέντρα της φαντασίας, της κίνησης, των συναισθημάτων του. Οδηγείται να αντιληφθεί την σκηνική του παρουσία περισσότερο ως μια πράξη αυτό-αποκάλυψης, παρά ως μια συμβατική αναπαράσταση, περιγραφή ή επεξήγηση «καταστάσεων» και συναισθημάτων που έχει δει, διδαχθεί ή που του έχουν επιβληθεί.
Εκπαιδεύοντας σώμα και φωνή, χρησιμοποιεί το κείμενο και το τραγούδι (το όχημα της ψυχής), όχι για να «χτίσει» κάποιον ρόλο, αλλά για να ανακαλύψει το δικό του προσωπικό βάθος.
Μαθαίνοντας να εμπιστεύεται το «τυχαίο», να ξυπνάει και να ακολουθεί τις παρορμήσεις του, αρχίζει να εμπιστεύεται και να αποδέχεται το σώμα του ως τον αγωγό που μπορεί να μεταδώσει,  μέσω της σκηνικής του δράσης, την δική του, προσωπική αλήθεια στο κοινό. Κι εκπαιδεύεται στο να μην συμβιβάζεται με ο, τιδήποτε λιγότερο από αυτό.

Β. ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ
Σε αυτό το στάδιο της εκπαίδευσης, ο ηθοποιός/performer καταρρίπτει την πεποίθηση ότι ο θεατρικός χαρακτήρας (ο Ρόλος) είναι κάτι έξω από αυτόν τον ίδιον, ένας ξένος, τον οποίον με την «δύναμη της φαντασίας» του είναι υποχρεωμένος πρώτα να κατασκευάσει στο μυαλό του, και στην συνέχεια να «προσπαθήσει» να εικονοποιήσει.
Ακολουθώντας μια σειρά λογικών βημάτων ανάλυσης, εκπαιδεύεται στο να αποκωδικοποιεί τα σήματα του γραπτού λόγου που, μέσω του θεατρικού χαρακτήρα, του δίνει ο συγγραφέας, ώστε να καταλήξει σε χρήσιμα (και όχι απαραίτητα σωστά) συμπεράσματα αναφορικά με τις προθέσεις, τους στόχους, τα θέλω του χαρακτήρα με τον οποίον θα καταπιαστεί, προκειμένου να είναι σε θέση, από τα στοιχεία που θα συλλέξει, να σχεδιάσει μια πολύ συγκεκριμένη πορεία δράσης (και αλληλεπίδρασης του χαρακτήρα με τους άλλους χαρακτήρες) στην πορεία του έργου.
Αρχίζει να αντιλαμβάνεται (τουλάχιστον για το ρεαλιστικό θέατρο) ότι ο συμφωνημένος σχεδιασμός και η ακριβής και καθαρή σκηνική διαγραφή των σχέσεων μεταξύ των χαρακτήρων, είναι η βασική απαίτηση της σκηνοθεσίας, και η μετάθεση της ευθύνης του παραπάνω στην αντιληπτική ικανότητα του θεατή είναι μια υπεκφυγή καταστροφική για το ίδιο το θέατρο.
Στην συνέχεια έρχεται σε γνωριμία με εργαλεία δουλειάς που του επιτρέπουν να αντιστοιχίσει τα προϊόντα της ανάλυσης με την δική του εμπειρία, ούτως ώστε να αποκτήσει την δυνατότητα να κάνει την δράση του πιο «προσωπική».
 
Γ. ΣΚΗΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ/ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ
Στο τρίτο στάδιο της εκπαίδευσης, παρέχεται στον ηθοποιό/performer το έδαφος να καλλιεργήσει τα κεκτημένα των δυο πρώτων σταδίων και, στοχευμένα, να τα θέσει στην  υπηρεσία της σκηνικής του δράσης.
Στο πρακτικό κομμάτι της εκπαίδευσης, ο ηθοποιός/performer εδραιώνει την συνείδηση της σκηνικής αλληλεπίδρασης ως μιας συνθήκης πρωτίστως σωματικής. Αποκτά σκηνική «ευλυγισία» μαθαίνοντας να λειτουργεί (στην αρχή αυθόρμητα και παρορμητικά, στην συνέχεια κάνοντας τις σκηνικές του επιλογές συγκεκριμένες), μέσα σε εναλλασσόμενα συστήματα σωματικής αλληλεπίδρασης μέσω συντονισμών, συσχετισμών και σωματικών συσχετισμών. Αν και αρχικά η δουλειά γίνεται (και πάλι, όπως στην αρχή του πρώτου σταδίου) αποκλειστικά με το σώμα, πολύ γρήγορα προστίθενται σταδιακά όλα τα εργαλεία που ο ηθοποιός/performer αφομοίωσε ως τώρα, τα οποία εφαρμόζει σε σκηνές, αλλά και μονολόγους (η δράση μέσα σε ένα μονόλογο είναι, φαινομενικά μόνο, ατομική· έχει κι αυτή τον χαρακτήρα της αλληλεπίδρασης).
Από αυτό το στάδιο κι έπειτα μονόλογοι και σκηνές δουλεύονται με προοπτική «παράστασης», ενώ γίνεται αντιληπτό ότι η «βασική απαίτηση της σκηνοθεσίας», που αναφέρθηκε παραπάνω, μπορεί να πραγματωθεί μόνο μέσα από εδραιωμένες και καθαρά διαγραμμένες πάνω στην σκηνή σωματικές δράσεις/αλληλεπιδράσεις.
Η βάση και η φιλοσοφία μιας τέτοιας εκπαίδευσης, στηρίζεται από την θέση ότι ο θεατής προσερχόμενος στο θέατρο, στην ουσία (θα πρέπει να μπορεί να) παρακολουθεί δύο έργα: αυτό που έχει γράψει ο συγγραφέας και αυτό που «γράφουν» για χάρη του ζωντανά, στιγμή προς στιγμή, τα σώματα των ηθοποιών· θέση ενισχυμένη με την πεποίθηση ότι το ένα δε μπορεί να υπάρξει χωρίς (ή εις βάρος) του άλλου.
 
 Το μάθημα είναι ανοιχτό σε όλους.