Μαργαρίτα Σιώτου
Η Μαργαρίτα Σιώτου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τήνο, είναι θεατρολόγος, ηθοποιός και εκπαιδεύτρια ενηλίκων με ειδίκευση στο σωματικό και DEVISED θέατρο,με καλλιτεχνική και εκπαιδευτική εμπειρία στην Ελλάδα και το εξωτερικό, κυρίως Λονδίνο και Βερολίνο. Παράλληλα, εκπαιδεύεται στη Συνθετική Συμβουλευτική Ψυχικής Υγείας, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη βαθύτερη κατανόηση της ανθρώπινης εμπειρίας. Η καλλιτεχνική της πορεία εστιάζει στη λειτουργία του ηθοποιού ως φορέα βιώματος, σχέσης και προσωπικής αλήθειας, διερευνώντας τη σύνδεση σώματος, συναισθήματος και παρουσίας μέσα στη θεατρική πράξη.
Έχει ολοκληρώσει σπουδές στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών (2009–2013), στη Δραματική Σχολή Γ. Θεοδοσιάδη (2013–2014) και στη London International School of Performing Arts (LISPA), όπου εκπαιδεύτηκε στο Physical & Devised Theatre (2014– 2016). Από το 2024 έως το 2027 εκπαιδεύεται στη Συνθετική Συμβουλευτική στο Athens Synthesis Center.
Στο θέατρο έχει συμμετάσχει στις παραστάσεις Stuffed, σε σκηνοθεσία Alina Fishzon, στο TheaterHaus Berlin, και UNFOLDED, σε σκηνοθεσία Heleen Klooker, που παρουσιάστηκε στα Eden Studios και στο TheaterHaus Berlin. Στην Ελλάδα έχει συμμετάσχει στις παραστάσεις Κραυγές απελπισμένων γυναικών, σε σκηνοθεσία Βασιλικής Σακελλάρη στο Θέατρο Αγορά, Home Alone 0.5, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Ιεζεκιήλ Παπά στο Θέατρο Act, Ιλιάδα: Οργής Εικόνες, σε σκηνοθεσία Katayis Theater στο Θέατρο Act, και Άρωμα του Τεννεσί Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Βασιλικής Σακελλάρη στο Θέατρο Act, η τελευταία της δουλειά ήταν το “Αν αργήσω… κοιμήσου” σε σκηνοθεσία Τατού Δέδε στο θέατρο Faust.
Στον κινηματογράφο έχει συμμετάσχει στις ταινίες BOO, σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μιχαηλίδη, Το κενό ανάμεσα στα πράγματα, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Παππά, Rest inGreece, σε σκηνοθεσία Florian Gottschick, και Highway to Hellas, σε σκηνοθεσία Aron Lehmann, ενώ έχει συμμετάσχει και στις ταινίες μικρού μήκους Ghost Note, σε σκηνοθεσία Chris Baskakis, και Faces, σε σκηνοθεσία Ελένης Μολφέτα. Στην τηλεόραση έχει συμμετάσχει στις σειρές Σιωπηλός Δρόμος, σε σκηνοθεσία Βαρδή Μαρινάκη, και Αόρατοι, σε σκηνοθεσία Χάρη Μαζαράκη.
Παράλληλα με την καλλιτεχνική της δραστηριότητα, έχει συντονίσει ομάδες και εργαστήρια, αξιοποιώντας εργαλεία από την εκπαίδευσή της στην υποκριτική και το σωματικό θέατρο, με έμφαση στη δημιουργική έκφραση, τη δυναμική της ομάδας και την ανάπτυξη προσωπικής φωνής και παρουσίας
ΚΙΝΗΣΗ - ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ
Τι σημαίνει να είμαι πραγματικά παρών στη σκηνή; Πώς μπορεί το σώμα να γίνει εργαλείο έκφρασης; Τι συμβαίνει όταν σταματώ να «δείχνω» κάτι και αρχίζω να το ανακαλύπτω; Πώς γεννιέται μια σκηνική πράξη μέσα από την παρατήρηση, την κίνηση και τη σχέση με τον άλλον; Τι σημαίνει να αισθάνομαι ασφαλής; Ο ενεργός ηθοποιός δεν είναι εκείνος που έχει όλες τις απαντήσεις, αλλά εκείνος που παραμένει σε διαρκή αναζήτηση με περιέργεια.
Που παρατηρεί, ακούει, δοκιμάζει και αφήνει το σώμα του να ρωτήσει πριν ακόμη μιλήσει. Το μάθημα είναι ένα εργαστήριο σωματικού θεάτρου, με βασικό άξονα την τεχνική και τη φιλοσοφία του Jacques Lecoq. Ο ηθοποιός δεν καλείται να αναζητήσει από την αρχή μια απάντηση, αλλά να εμπιστευτεί τη διαδικασία της ανακάλυψης: να παρατηρήσει, να μεταμορφωθεί, να παίξει και να ανταποκριθεί σε ό,τι συμβαίνει γύρω του.
Μέσα από την τεχνική και τη φιλοσοφία του Jacques Lecoq, το σώμα γίνεται η αφετηρία. Τα στοιχεία της φύσης —η γη, το νερό, η φωτιά και ο αέρας— γίνονται αφορμές για κίνηση, ρυθμό, βάρος και μεταμόρφωση. Η ουδέτερη μάσκα είναι ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία της διαδρομής. Καλύπτοντας το πρόσωπο και, μαζί του, μεγάλο μέρος των γνώριμων εκφραστικών μας συνηθειών, προσκαλεί τον ηθοποιό να αφήσει πίσω του το «πώς φαίνομαι» και να στραφεί στο πώς υπάρχω. Η προσοχή μεταφέρεται στο σώμα, στην αναπνοή, στον χώρο, στον ρυθμό και στη σχέση με ό,τι υπάρχει γύρω του.
Έτσι, αφαιρώντας προσωρινά την ανάγκη να εκφράσουμε κάτι με τον συνηθισμένο τρόπο δημιουργούμε χώρο για να το ανακαλύψουμε.
Η διαδρομή περνά από την ισορροπία και την ανισορροπία και ανάποδα, την αποτυχία και τη μετάφραση του λάθους σε δημιουργία, μέχρι τη στιγμή που ο ηθοποιός αρχίζει να αναγνωρίζει το δικό του προσωπικό στίγμα. Γιατί μέσα από την τεχνική δεν αναζητούμε να γίνουμε όλοι ίδιοι· αναζητούμε αυτό που κάνει τον καθένα μοναδικό.
Ένα ποιητικό ταξίδι προς το σώμα, τη φαντασία και τελικά προς τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ένα μάθημα για τον δρόμο της επιστροφής στο ουσιαστικό: στο σώμα πριν από τον χαρακτήρα, στην παρουσία πριν από την ερμηνεία και στην ανακάλυψη πριν από την απάντηση.
Το μάθημα είναι ανοιχτό σε όλους.
Έχει ολοκληρώσει σπουδές στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών (2009–2013), στη Δραματική Σχολή Γ. Θεοδοσιάδη (2013–2014) και στη London International School of Performing Arts (LISPA), όπου εκπαιδεύτηκε στο Physical & Devised Theatre (2014– 2016). Από το 2024 έως το 2027 εκπαιδεύεται στη Συνθετική Συμβουλευτική στο Athens Synthesis Center.
Στο θέατρο έχει συμμετάσχει στις παραστάσεις Stuffed, σε σκηνοθεσία Alina Fishzon, στο TheaterHaus Berlin, και UNFOLDED, σε σκηνοθεσία Heleen Klooker, που παρουσιάστηκε στα Eden Studios και στο TheaterHaus Berlin. Στην Ελλάδα έχει συμμετάσχει στις παραστάσεις Κραυγές απελπισμένων γυναικών, σε σκηνοθεσία Βασιλικής Σακελλάρη στο Θέατρο Αγορά, Home Alone 0.5, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Ιεζεκιήλ Παπά στο Θέατρο Act, Ιλιάδα: Οργής Εικόνες, σε σκηνοθεσία Katayis Theater στο Θέατρο Act, και Άρωμα του Τεννεσί Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Βασιλικής Σακελλάρη στο Θέατρο Act, η τελευταία της δουλειά ήταν το “Αν αργήσω… κοιμήσου” σε σκηνοθεσία Τατού Δέδε στο θέατρο Faust.
Στον κινηματογράφο έχει συμμετάσχει στις ταινίες BOO, σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μιχαηλίδη, Το κενό ανάμεσα στα πράγματα, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Παππά, Rest inGreece, σε σκηνοθεσία Florian Gottschick, και Highway to Hellas, σε σκηνοθεσία Aron Lehmann, ενώ έχει συμμετάσχει και στις ταινίες μικρού μήκους Ghost Note, σε σκηνοθεσία Chris Baskakis, και Faces, σε σκηνοθεσία Ελένης Μολφέτα. Στην τηλεόραση έχει συμμετάσχει στις σειρές Σιωπηλός Δρόμος, σε σκηνοθεσία Βαρδή Μαρινάκη, και Αόρατοι, σε σκηνοθεσία Χάρη Μαζαράκη.
Παράλληλα με την καλλιτεχνική της δραστηριότητα, έχει συντονίσει ομάδες και εργαστήρια, αξιοποιώντας εργαλεία από την εκπαίδευσή της στην υποκριτική και το σωματικό θέατρο, με έμφαση στη δημιουργική έκφραση, τη δυναμική της ομάδας και την ανάπτυξη προσωπικής φωνής και παρουσίας
ΚΙΝΗΣΗ - ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ
Τι σημαίνει να είμαι πραγματικά παρών στη σκηνή; Πώς μπορεί το σώμα να γίνει εργαλείο έκφρασης; Τι συμβαίνει όταν σταματώ να «δείχνω» κάτι και αρχίζω να το ανακαλύπτω; Πώς γεννιέται μια σκηνική πράξη μέσα από την παρατήρηση, την κίνηση και τη σχέση με τον άλλον; Τι σημαίνει να αισθάνομαι ασφαλής; Ο ενεργός ηθοποιός δεν είναι εκείνος που έχει όλες τις απαντήσεις, αλλά εκείνος που παραμένει σε διαρκή αναζήτηση με περιέργεια.
Που παρατηρεί, ακούει, δοκιμάζει και αφήνει το σώμα του να ρωτήσει πριν ακόμη μιλήσει. Το μάθημα είναι ένα εργαστήριο σωματικού θεάτρου, με βασικό άξονα την τεχνική και τη φιλοσοφία του Jacques Lecoq. Ο ηθοποιός δεν καλείται να αναζητήσει από την αρχή μια απάντηση, αλλά να εμπιστευτεί τη διαδικασία της ανακάλυψης: να παρατηρήσει, να μεταμορφωθεί, να παίξει και να ανταποκριθεί σε ό,τι συμβαίνει γύρω του.
Μέσα από την τεχνική και τη φιλοσοφία του Jacques Lecoq, το σώμα γίνεται η αφετηρία. Τα στοιχεία της φύσης —η γη, το νερό, η φωτιά και ο αέρας— γίνονται αφορμές για κίνηση, ρυθμό, βάρος και μεταμόρφωση. Η ουδέτερη μάσκα είναι ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία της διαδρομής. Καλύπτοντας το πρόσωπο και, μαζί του, μεγάλο μέρος των γνώριμων εκφραστικών μας συνηθειών, προσκαλεί τον ηθοποιό να αφήσει πίσω του το «πώς φαίνομαι» και να στραφεί στο πώς υπάρχω. Η προσοχή μεταφέρεται στο σώμα, στην αναπνοή, στον χώρο, στον ρυθμό και στη σχέση με ό,τι υπάρχει γύρω του.
Έτσι, αφαιρώντας προσωρινά την ανάγκη να εκφράσουμε κάτι με τον συνηθισμένο τρόπο δημιουργούμε χώρο για να το ανακαλύψουμε.
Η διαδρομή περνά από την ισορροπία και την ανισορροπία και ανάποδα, την αποτυχία και τη μετάφραση του λάθους σε δημιουργία, μέχρι τη στιγμή που ο ηθοποιός αρχίζει να αναγνωρίζει το δικό του προσωπικό στίγμα. Γιατί μέσα από την τεχνική δεν αναζητούμε να γίνουμε όλοι ίδιοι· αναζητούμε αυτό που κάνει τον καθένα μοναδικό.
Ένα ποιητικό ταξίδι προς το σώμα, τη φαντασία και τελικά προς τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ένα μάθημα για τον δρόμο της επιστροφής στο ουσιαστικό: στο σώμα πριν από τον χαρακτήρα, στην παρουσία πριν από την ερμηνεία και στην ανακάλυψη πριν από την απάντηση.
Το μάθημα είναι ανοιχτό σε όλους.