Όμηρος Πουλάκης
Ο Όμηρος Πουλάκης είναι Ηθοποιός, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (2004), και τελειόφοιτος του τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.
Πρόσφατα έγινε δεκτός ως μέλος από το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Έρευνας και Τεκμηρίωσης Παραστάσεων Αρχαίου Ελληνικού Δράματος (ArcNet).
Στο Θέατρο έχει συνεργαστεί με σημαντικούς Έλληνες και αλλοεθνείς σκηνοθέτες σε έργα παγκόσμιου, αρχαίου, κλασσικού και σύγχρονου ρεπερτορίου.
Υπήρξε υποψήφιος για το βραβείο Δημήτρης Χορν για την ερμηνεία του στο έργο Καθόλου Καλά της Ursula Rani Sarma καθώς και για βραβείο Αθηνοράματος για την ερμηνεία του στο έργο Τα Ορφανά του Dennis Kelly.
Στον Κινηματογράφο έχει συμμετάσχει και πρωταγωνιστήσει σε δώδεκα μεγάλου Μήκους ταινίες Ελληνικής αλλά και Διεθνούς παραγωγής.
Υπήρξε υποψήφιος για το βραβείο ερμηνείας της Ακαδημίας Κινηματογράφου για την ερμηνεία του στην ταινία Το Γάλα.
Ήταν Υποψήφιος Καλύτερης Ερμηνείας στο Raindance Film Festival του Λονδίνου για τον ρόλο του Άρη στην ταινία Δε θέλω να γίνω δυσάρεστος αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό.
Σην Τηλεόραση έχει πρωταγωνιστήσει σε αυτοτελή επεισόδια (10η εντολή, 3ος Νόμος, Αστυνόμος Μπέκας) και στην σειρά Κόκκινο Ποτάμι, η συνέχεια.
Τα τελευταία πέντε χρόνια είναι υπεύθυνος της Ομάδας Θεάτρου Ερασιτεχνών Ηθοποιών Innamorati.
ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ
Στόχος και Σκοπός του Μαθήματος είναι να καταστεί ολοένα και πιο συνειδητό το ποσό βαθιά απαραίτητη είναι μια διαδικασία “αποσυναρμολόγησης” των εγκαταστημένων και περίκλειστων φωνητικών, σωματικών και συνολικότερα εκφραστικών σχημάτων τα οποία κουβαλά εκ προοιμίου η οργανική ολότητα ενός Ηθοποιού κάθε φορά που καλείται να αντιμετωπίσει για πρώτη φορά έναν ρόλο ή ευρύτερα ένα σκηνικό ζητούμενο.
Υπάρχουν εργαλεία και πρακτικές που μπορούμε να εντοπίσουμε στην προσπάθεια να εξοικοιωθούμε με την αίσθηση του ανοίκειου;
Υπάρχουν μηχανισμοί με τους οποίους μπορούμε να ενεργοποιούμε το εσωτερικό και εξωτερικό μας υλικό ώστε να εκδηλωθεί στην επιφάνεια και στο προσκήνιο της έκφρασης, καθώς επίσης και τρόποι να το χειριστούμε και να το οργανώσουμε σε δεύτερο χρόνο με σκοπό τη σύνθεση ενός ρόλου;
Θα μπορούσαμε άραγε να γίνουμε, με υπόβαθρο έναν λόγο και ένα σώμα δυνητικά θεατρικό, εκείνες και εκείνοι που από πάντοτε ήμασταν και που ποτέ δεν έχουμε υπάρξει έως τώρα;
Το μάθημα είναι ανοιχτό σε όλους.