Ερατώ Πίσση
-Αριστούχος απόφοιτος της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (2001)
-Αριστούχοςαπόφοιτος–υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση και του Ιδρύματος Λεβέντη- τηςΣχολήςRoyalCentralSchoolofSpeechandDrama (Master’sDegreeActing-ClassicalStrand, 2012)
-International Fellow τουShakespeare’s Globe
-ΠρόσφαταΣεμινάρια: New International Encounter (Physical Theatre,2013)
Complicité(Physical Theatre, 2013)
Shakespeare’s Globe, International Actor’s Fellowship (2013)
MickBarnfather (Clown Workshop, 2013)
MarkBell (Clown Workshops, 2012-2013)
Επαγγελματική Δραστηριότητα:
Έχει εργαστεί στο ΚΘΒΕ, το Εθνικό Θέατροκαι στα Δη.Πε.Θε. Καλαμάτας και Κομοτηνής. Στο ελεύθερο θέατρο συμμετείχε σε παραστάσεις του Θεάτρου Κάππα και στο Θεάτρου του Ήλιου με τον Θίασο Κώδικα. Συνεργάστηκε με τους σκηνοθέτες: Τ. Ράτζο, Κ. Αρβανιτάκη, Ν. Μαστοράκη, Γ. Μιχαηλίδη, Π.Ζηβανό, Β. Αρδίττη, Α.Αζά, Δ. Γιαμλόγλου, Γ. Ιορδανίδη, Β. Νικολαϊδη, Σ. Τσακίρη, Θ. Γκόνη, Μ. Πρωτόπαπα, Ε. Θεοδώρου,B. Naylor, G. Hyland, B. Buckhurst, R. Shaw.Συμμετείχε σε χορούς αρχαίας τραγωδίας και οι ρόλοι που έχει παίξει συμπεριλαμβάνουν: Νίνα (Γλάρος, Α. Τσέχωφ, ΚΘΒΕ), Καταρίνα (Δαίμονες, Λ. Νορέν, ΘτΗ), Παιδούλα (Ρομπέρτο Τσούκκο, Κολτές, Ε.Θ.) Νέντα (Νέντα, Τ. Ντίμοβα, ΚΘΒΕ), Τομασίνα (Αρκαδία, Τ. Στόππαρντ, ΚΘΒΕ), Μάσα (Τρείς Αδερφές, Α. Τσέχωφ, RCSSD), Λουσίλ (Αρχοντοχωριάτης, Μολίερος, ΚΘΒΕ), Ερμιόνη (Ορέστης, Ευριπίδης, Δη.Πε.Θε Καλαμάτας), Αϊρίν (Αμπιγιέρ, Θέατρο Κάππα), Αλμπερτίνα (Οπερέτα, Β. Γκομπρόβιτς, ΚΘΒΕ), Κόρη (Αθάνατο Νερό, Παραδοσιακό Παραμύθι, ΚΘΒΕ), Ολίβια (Δωδέκατη Νύχτα, Shakespeare’sGlobe).
ΚΛΟΟΥΝ
Πολύ συχνά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δυνάμεις που ενώ μας είναι χρήσιμες στην κοινωνική και επαγγελματική μας ζωή, την ίδια στιγμή εμποδίζουν την έκφραση της ειλικρινούς, αυθεντικής δημιουργικότητάς μας. Ένας χώρος που μπορεί να επιτρέψει την έκφραση τόσο μιας αδιαμεσολάβητης από την λογική έμπνευσης, όσο και μιας δυνατότητας να μπορούμε να ορίζουμε εξ αρχής, και με διαφορετικούς κανόνες, τον κόσμο που μας περιβάλει, είναι ο χώρος της παιδικής φαντασίας. Ένας από τους πιο άμεσους δρόμους προς τα εκεί είναι η μελέτη της τεχνικής του Κλόουν.
O Κλόουν απελευθερώνει το παιδί που κρύβουμε μέσα μας∙το παιδί που μεγαλώνοντας ξεχάσαμε και πουκαλώς ή κακώς, έπρεπε να συμβιβαστεί με τους κοινωνικούς νόμους που το περιβάλλουν. Απελευθερώνει δηλαδήεκείνη τη δύναμη που μας έκανε περίεργους για το κάθε τι γύρω μας, το κάθε τι που έφερε μέσα του τη δυνατότητα να μεταμορφώσει τον κόσμο μας. Τη δύναμη που μας επιτρέπει να γινόμαστε, χωρίς λογοκρισία, φίλτρο, δεύτερες σκέψεις ή φόβο, ποιητές, σουρρεαλιστές, άναρχοι, καλοί, κακοί,χαζοί... με έναν λόγο δημιουργοί-καλλιτέχνες.
Βασικά Εργαλεία
Α) Το παιχνίδι. Η εξ ολοκλήρου αποδοχή της πρόκλησης του παιχνιδιούχωρίς ανάλυση, ακολουθώντας τις παρορμήσεις και τους αυτόματους συνειρμούς μας.
Β)Η μύτη του κλόουν. Η «μάσκα» που απελευθερώνει τις δημιουργικές δυνάμεις και επιτρέπει τα «πάντα», γιατί προστατεύει το «κοινωνικό πρόσωπο» που έχει χτίσει ο καθένας από μας. Μέσα από ασκήσεις αρχίζουμε με τον καιρό να αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμα και αν κάνουμε κάτι «λάθος», δεν είναι τόσο φοβερό. Λίγο αργότερα θα αντιληφθούμε ότι αυτό το ίδιο το «λάθος» είναι ο σωστότερος και δημιουργικότερος δρόμος προς την έμπνευση (και την «αλήθεια»). Κάτι σαν τον «τρελλό το χωριού», ή το ρητό «από μικρό και από τρελλό θα ακούσεις την αλήθεια»
Γ) Η επαφή με το κοινό. Απαραίτητη προϋπόθεση για την άμεση επικοινωνία και την δίχως φόβο έκθεση. Η δουλειά αυτή σε ένα πιο προχωρημένο στάδιο του μαθήματος θα βασίζεται σε μονολόγους του Σαίξπηρ και του Αρχαίου Δράματος. Κείμενα δηλαδή που δεν είναι αυτονόητο ότι θα μπορούσε κανείς να τα προσεγγίσει μέσα από τη χαρά τού Κλόουν.
Δ)Πάνω απ’ όλα,η παραδοχή και κυρίως η ευχαρίστηση ότι κανείς δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Ο δρόμος αυτός οδηγεί στην απόλαυση του να είναι κανείς Χαζός, Αποτυχημένος και «Λάθος».
Όταν η δουλειά αυτή είναι επιτυχής, φανερώνεται σε όλο της το μεγαλείο η ειλικρινής αποδοχή της πραγματικότητας–που είναι ο αμεσότερος τρόπος επικοινωνίας και συγκίνησης.
Το μάθημα είναι ανοιχτό σε όλους.